Η χρωματική ύλη και τα στοιχεία που τη συνιστούν, θυμίζουν τη λήθη που επουλώνει τα τραύματα, τον χρόνο όταν ευεργετικά θεραπεύει τις πληγές, το μυστήριο της ζωής την ώρα που έχει δραπευτεύσει... Είναι δηλαδή μια αδρανής ήδη κατάσταση. Ανάλογα με τον χειρισμό που θα δεχθεί, τις ενδιάθετες ψυχοδυναμικές όσο και φαντασιωτικές προβολές του δημιουργού που θα ασκηθούν πάνω σ' αυτή την ύλη, εκείνη θα αποκτήσει οργανικότητα. Με τρόπο καταλυτικό θα αναδυθούν ιδιότητες και η ύλη θα αποκτήσει συμπεριφορά. Θα μεταβληθεί σταδιακά σε μια διαδικασία αναγωγών, αποκαλύπτοντας τις λανθάνουσες μνήμες της. Την ιστορικότητα και τις ταυτότητες της. Την πλαστικότητα και τις μετατρεψιμότητες της. Τις εστίες και τις εκλύσεις φωτός και τόνων, ανάλογα με την ενεργητικότητα με την οποία το βλέμμα θα προικοδοτήσει την χρωματική ύλη.Ο Γιώργος Σκυλογιάννης μέσα από τις επιλογές και τις χειρονομίες της εικαστικής του γραφής, οριοθετεί, υποδεικνύει και κατευθύνει το υλικό του. Μεταβάλλει τις καταστάσεις του. Ελέγχοντας τις ποιότητες και τις χροιές, την υφή και τις δυνατότητες ανάκλασης του φωτός, μέσα από τα σπλάχνα της ύλης, σχηματίζει νεφελώματα. Διεγείρει με εκείνα τις αντιδράσεις μας. Προκαλεί το θυμικό, υποβάλλοντας μικρά καθημερινά οράματα, καθώς διαστέλλει τον χρόνο ροής αδήλωτων "γεγονότων". Όσων υποδόρεια υπάρχουν χωρίς ποτέ να έχουν εμφανισθεί ή κάποτε να πέρασαν ως γοργοί διάττοντες, σβήνοντας άδοξα σ' ένα στερέωμα που υποθάλπει τη φαντασμαγορία της ματαιότητας.
Ογκοπλαστικά και δομικά ο Γ. Σκυλογιάννης ισορροπεί και διαρθρώνει με αναβαθμούς, επικαλύψεις και περάσματα, όχι τόσο την χρωματική του ύλη, όσο τις αισθήσεις που μέσα από αυτήν μπορούν να αναδυθούν, διαμορφώνοντας ως κάτοπτρα τις επιφάνειες του. Κάτοπτρα συνομιλίας και συμπεριφοράς, διαθέσεων και συνειρμών. Ανασκάπτει το υποσυνείδητο και από τα ερέβη του ανασύρει ανεκ-δήλωτες καταθέσεις, αλλά και προθέσεις ή δυνατότητες που θα μπορούσε να προσλάβει μια πράξη μορφοποίησης, όπως μοναδικά και ανεπανάληπτα θα ήταν δυνατόν να πραγματωθεί. Η ύλη αντανακλά τους συσχετισμούς δημιουργίας της σε ένα μάλισταπρογενετικό στάδιο. Τότε που ο χρόνος και ο χώρος ήταν αδιαίρετα. Πριν, θα λέγαμε, από την πτώση της επίγνωσης και την πράξη του Εδεμικού αμαρτήματος. Ο Γ. Σκυλογιάννης σ' αυτήν του τη σειρά έργων παρουσιάζει μια, κατά παραχώρηση, σχισματική κατάσταση. Με εξπρεσσιονιστικό δυναμισμό και δομοκατασκευαστική συντακτική αντίληψη αποκαλύπτει στιγμιότυπα της διεργασίας της ύλης, όπως οραματικά και λειτουργικά τα στάδια προδιαμόρ-φωσης των φάσεων της αποτυπώνονται στις επιφάνειες του. Οι σχηματισμοί των στιγμιότυπων αυτών καθώς και η στρωματογραφική τους διάπλαση είναι με τέτοιον τρόπο διαρθρωμένα, ώστε να δημιουργούν κελύφη εκλύσεων και συναιρετικής πύκνωσης του χρωματικού φωτός. Των τονικών και ρυθμιστικών του παραγόντων περισσότερο, που απαυγάζουν χρώμα ή τουλάχιστον τις αισθήσεις του, όταν και όσο αυτές πυροδοτούν την διάθεση της εικονοποιίας.
