Στις 9 Ιανουαρίου 2003 έγιναν στο Ελληνικό Σπίτι τα εκγαίνια της έκθεσης του αγαπητού μας συμπατριώτη Γιώργου Σκυλογιάννη, παρουσία του Γενικού προξένου της Ελλάδας κ. Γιώργου Παϊζη και πολλών φίλων Ελλήνων και Γάλλων. Η βραδυά είχε ενα ιδιαίτερο χρώμα, που οφειλόταν κατά πολύ στους πίνακες του Γιώργου Σκυλογιάννη, που είχαν ντύσει τους τοίχους του Ελληνικού Σπιτιού, με χρώματα γλυκά, που ανάδιναν μια χαρούμενη πραότητα. Παραθέτουμε το ελληνικό κείμενο που έγραψε η κα Ευρυδίκη Trichon - Μιλσανή γι αυτή την έκθεση. Την ευχαριστούμε ιδιαίτερα, όπως ευχαριστούμε και το ζωγράφο για τη χρωματική αισθητική πανδαισία που μας πρόσφερε.

Χάρμαινα

Ο Γιώργος Σκυλογιάννης είναι ενας ιδιαίτερος ζωγράφος ο οποίος ύστερα απο πολλά χρόνια σπουδών και καλλιτεχνικής δραστηριότητας στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά τουμ στην Άμφισσα, όπου εργάζεται, διαδάσκει και φροντίζει για την δημιουργία του Μουσείου Παπαλουκά.
Ο Γιώργος Σκυλογιάννης κάνει μια ζωγραφική που θα χαρακτηρίζαμε αφηρημένη αν τα υλικά του-χρώμα, ξύλο, κολλημένα χαρτιά- δεν δημιουργούσαν ανάγλυφες ζωντανές επιφάνειες, που προσφέρονται με ιδιόρρυθμο και εύγλωττο τρόπο στην ερμηνευτική φαντασία του θεατή. Πράγματι το "φτωχό" υλικό χάρη στην έντεχνη σύνθεση, τους ρυθμούς του σχεδίου και τη δόνηση του φωτός έχει ενα εξαιρετικό τρόπο να αφηγείται. Ο πίνακας ζωντανεύει, γίνεται τόπος και μνήμη, η εικόνα μετουσιώνεται και γοητεύει.

Συνεπαρμένη απ΄το προτώτυπο αυτό ζωγραφικό ιδίωμα συνάντησα τον καλλιτέχνη και τον ρώτησα για τις πηγές της εύμπευσής του.
Ο Γιώργος Σκυλογιάννης μου είπε :
" Ο πατέρας μου ήταν ταμπάκης απ΄τη Χάρμαινα. Είναι ενας οικισμός της βόρειας Άμφισσας, όπου άλλοτε ήταν εγκατεστημένα τα ταμπάκικα, συντεχνία των βυρσοδεψών, που επεξεργάζονται τα δέρματα. Στα παιδικά μου χρόνια θα ήταν ίσως και 200 άτομα, που ασχολούνταν μ΄αυτή τη δουλειά, μέχρι το '60, όπου τους κατάργησε η διάδοση του πλαστικού. Οι ταμπάκηδες ήταν περίεργοι άνθρωποι, πρωτόγονοι, με δικά τους ήθη και έθιμα. Δεν κατέβαιναν στην αγορά, έχτιζαν τα σπίτια τους με ότι εύρισκαν στους δρόμους, ξύλα, σκουπίδια, ευτελή αντικέιμενα. Ανακυκλώνανε δηλαδή τα άχρηστα υλικά που μεταμορφώνονταν σε χρήσιμα κι έτσι γνώριζαν μια καινούρια ζωή. Οι ταμπάκηδες είχαν μια περίεργη ευαισθησία μια επιδεξιότητα στα χέρια, μια έμφυτη πραγματική καλαισθησία.
Ο οικισμός τους ήταν φτωχός και χαρακτηριζόταν απο τις προσόψεις των σπιτιών και τις ιδιάζουσες μυρωδιές με τις οποίες επεξεργάζονταν τα δέρματα. Τα μεσημέρια διέκοπταν τη δουλειά τους και τρώγανε ολοι μαζί κάτω απο τα πλατάνια. Ήλθα σε επαφή μαζί τους, όταν δώδεκα χρονών, άρχισα να πηγαίνω φαγητό στον πατέρα μου.
Συνδέθηκα μάυτό το χώρο, με τα υλικά του, την ιδιομορφία του. Όταν άρχισα να κάνω τους πίνακες μου ανάγλυφους, προσθέτοντας ξύλα και άλλα υλικά, αλλοιώνοντάς τα με το χρώμα και τους γραφισμούς, βρέθηκα πολύ κοντά στην ταμπάκικη αισθητική. Όταν τα καλοκαίρια γυρνούσα και δούλευα στην Άμφισσα, μερικοί απο τους τελευταίους ταμπάκηδες ερχόντουσαν να δουν τι κάνω και με τις παρατηρήσεις τους με βοηθούσαν.
Η συνοικία της Χάρμαινας είναι σήμερα προστετευμένη και τα σπίτια διατηρητέα. Είναι ερείπια, αλλά έχουν πάντα την ιδιόμορφη αρχιτεκτονική με τα εσωτερικά κανάλια απ'όπου περνάει πάντα το νερό. Βρήκα ενα μισογκρεμισμένο, το αναστήλωσα εσωτερικά διατηρώντας την πρόσωψη του και το έκανα εργαστήρι. Γύρω τα υπόλοιπα σπίτια δημιουργούν ενα θεατρικό χώρο, που είναι συγχρώνος μελαγχολικός αλλά και ικανός να σου διοχετεύσει ευφορία. Αυτός ο καινούργιος χώρος, διακριτικός και γεμάτος αισθητικό και δημιουργικό φόρτο έγινε για μένα η απαρχή μιας καινούργιας εικαστικής περιπέτειας".

Ευριδίκη Trichon - Μιλσανή